خوش آن خوابي كه بيداري نمي بيند!
انگشتای بغض گلوش رو فشار میداد دوست داشت گریه کنه
ولی نمی تونست
وقتیکه صدای غم زده اش را شنیدم دلم آتیش گرفت
صداش می لرزید ...
و من فقط سکوت کردم
میدونم
سخته مرگ یه ستاره را دیدن
امشب آسمون دل اون یه ستاره کم داره
دعا میکنم که همیشه آسمون دلت پر ستاره باشه و غروب به دلت راه پیدا نکنه
الان یه مدت هست که نتونستم وبلاگ را آپ کنم اما سعی می کنم که از این به بعد وقت بیشتری بگذارم
و حالا این شعر را تقدیم به تو دوست عزیزم می کنم
آدمــــــــــــــــــــــــــــا
آدما. این آدما بدجوری بی وفا میشن
بی خیال از دل عاشق پیششون چرا میشن
آدما. این آدما دروغها رو جور میکنن
حالتون رو همیشه یه جور ناجور میکنن
آدما. این آدما هی دلت پس میزنن
یا به وقتش میشینن براتون دست میزنن
آدما. این آدما یه وقتا مهربون میشن
آخ آمان از روز که یه تیر بی نشون میشن
آدما. این آدما یه وقتا کور میشن پیشت
اما یه روز میبینی وای چه چشم چرون میشن
آدما. ایا آدما یه روز میمیرن همشون
اما باز هم می بینی یه روح سرگردون میشن
نمي دانم چرا رفتي نمي دانم چرا. شايد خطا كردم. و تو بي انكه فكر
غربت چشمان من باشي. نمي دانم كجا تاكي براي چه
ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه باريد . و بعد از رفتنت يك
قلب دريايي ترك برداشت . و بعد از رفتنت رسم نوازش در غم خاكستري گم
شد. وگنجشكي كه هر روز از كنار پنچره با مهرباني دانه بر مي داشت تمام
بالهايش غرق در اندوه غربت شد.
و بعد از رفتن تو اسمان چشم هايم خيس باران بود.و بعد از رفتنت انگار
كسي حس كرد من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت
كسي حس كرد من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد.و بعد از رفتنت
درياچه بغضي كرد كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد
ومن با انكه مي دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد هنوز
اشفته چشمان زيباي توام
برگرد ! ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد. وبعد از اين همه طوفان
و وهم و پرسش و ترديد كسي از پشت قاب پنجره ارام وزيبا گفت:
تو هم در پاسخ اين بي وفايي ها بگو در راه عشق و انتخاب ان خطا كردم.
ومن در حالتي مابين ا شك وحسرت وترديد كنار انتظاري كه بدون پاسخ وسردست
ومن در اوج پاييزي ترين ويراني يك دل ميان غصهاي از جنس بغض كوچك يك
ابر نمي دانم چرا؟شايد به رسم و عادت پروانگي مان باز براي شادي و
خوشبختي باغ قشنگ ارزوهايت دعا كردم
و اين هم قصه غمگين آدمها
تويی ليلاتر از مجنون و من مجنونتر از ليلا
تمام رسمها اكنون شده وارون
كنون ليلا تويی و اين منم مجنون
و بعد از اين همه دلدادگی با تو
نمی دانم كدامينم... كه من مجنون امروزم و يالیلای دیرینم
معشوقش حديث عشق كم ميكرد؟!
كجا مجنون به ليلايش ستم ميكرد؟!
اگر از عشق تو من را رهایی بود
انه قلبت برايم گوشه جایی بود
ته ميكردم
و بعد از اين همه دلدادگی با تو , نه ليلايم , نه مجنونم
هيچم كه من پوچم
و اما با غمی سنگين, ز شهر عشق در كوچم
تو را هرگز نمی بخشم,كه تو تلخی, كه تو سنگی
كه تو با حرمت احساس من پيوسته در جنگی
اگر گويی : چقدر اين شعر من تلخ است
و يا اين دختر تنها چه بی رحمانه بی رحم است
تو را حقی نخواهم داد, مگر آزردگيهای همه روزم
تو را ديگر بهايی بود!!!
و يا با آن جفای تلخ تو , با من وفايی بود!
خداحافظ, خداحافظ, كه گر عقلی به جا باشد
اگر دستی دهد ياری
اگر من را به حال خويش بگذاری
اگر چه بی وجودت سخت خواهم مرد
ولی با خاطری غمگين تو را از ياد خواهم برد
من عاجزانه میگویم که به عشق تو نیازمندم
من هنوز به بارگاهی نرسیده ام
که عشق ببخشم و جانم عشق طلب نکند
من تو را دوست دارم
و از قلب سرخ تو به قلب آبی آسمان میرسم
رها
از مرز خوابم می گذشتم سایه تاریک یک نیلوفر
روی همه این ویرانه ها فرو اقتاده بود
کدامین باد بی پروا دانه این نیلوفر را به سرزمین من آورد
نیلوفر روئید
ساقه اش از ته خواب شقا هم سر کشید
سیلاب بیداری رسید
چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم
نیلوفر به همه زندگی ام پیچیده بود
در رگهایش من بودم که میدویدم
هستی اش در من ریشه داشت و همه من بود
کدامین باد بی پروا
این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد
بهناز قهرمانی
بزرجمهر را گفتم : از خدای جه خواهم که همه چیز خواسته باشم ؟
گفت: سه چیز «تندرستی و توانگری و ایمنی »
***
گفتم: کارهای خود به که بسپارم؟ بدانکه خود شایسته بود.
***
گفتم : ایمن ازکه باشم؟ از دوستی که حسود نباشد.
***
گفتم: در جوانی و پیری چه کار بهتر؟
گفت:در جوانی دانش آموختن و در پیری به کار آوردن .
***
گفتم:چه چیزست که دانش را بیاراید؟ گفت : راستی .
***
گفتم : چه چیزست که بر دلیری نشان بود؟ گفت : عفو کردن در قدرت.
***
گفتم: بر مردم کدام بخردتر است؟ گفت: آنکس که بیش داند و کم گوید.
***
گفتم : انرد جهان که بیگانه تر؟ گفت: آنکه نادان تر.
***
گفتم: عاقبت را چه بهتر؟گفت:خشنودی خدای تعالی.
ابوعلی سینا:ظفرنامه
به تماشا سوگند
و به آغاز کلام
و به پرواز کبوتر از ذهن
واژه ای در قفس است.
حرف هایم مثل یک تکه چمن روشن بود.
من به آنان گفتم:
آفتابی لب درگاه شماست
که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.
من به آنان گفتم:
سنگ آرایش کوهستان نیست
همچنانی که فلز زیوری نیست به اندام کلنگ.
در کف دست زمین گوهر ناپیدای است
که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.
پی گوهر باشید.
لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید.
و من آنان را به صدای قدم پیک بشارت دادم
وبه نزدیکی روز و به افزایش رنگ.
به طنین گل سرخ پشت پرچین سخن های درشت.
و به آنان گفتم:
هرکه در حافظه چوب ببیند باغی
صورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند .
هرکه با مرغ هوا دوست شود
خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود .
آنکه نور از سرانگشت زمان برچیند
می گشاید گره پنجره ها را با آه .
زیر بیدی بودیم.
برگی از شاخه بالای سرم چیدم گفتم:
چشم را باز کنسد آینی بهتر از این می خواهید ؟
می شنیدم که بهم می گفتند :
سحر میداند ســــــــــحر!
سر هر کوه رسولی دیدند
ابر انکار به دوش آوردند.
باد را نازل کردیم
تا کلاه از سرشان بردارد.
خانه هاشان پر داوودی بود
چشمشان را بستیم.
دستشان را نرساندیم به سرشاخه هوش .
جیبشان را پر عادت کردیم.
خوابشان را به صدای سفر آینه ها آشفتیم.
سهراب سپهری
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم.
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید:
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پرگشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.
من همه محو تماشای نگاهت.
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شت و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید : تو به من گفتی:
-«از این عشق حذر کن!
لحظه ای چند براین آب نظر کن
آب آیینه عشق گذرات است
توکه امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی از این شهر سفر کن !»
با تو گفتم :«حذر از عشق !؟ ـ ندانم
سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
نتوانم!
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم............»
باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم نتوانم !»
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت ....
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید !
یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم.
نگسستم نرمیدم .
رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم
نه گرفتی دگر از آن عاشق آزرده خبر هم
نه کنی دگر از آن کوچه گذر هم.....
بی تو اما به چه حالی من آن کوچه گذشتم!
فریدون مشیری
I asked god for all things that I might enjoy life
god said no
I will give life so that you may enjoy all things
از خدا خواستم کاری کند که از زندگی لذت کامل ببرم .
فرمود: برای اینکار من به تو «زندگی» داده ام .
کاشکی میشد یه روز بیای تا بت بگم از غم دل
بهت بگم از قدیما از اون روزا از اون روزای خیلی دور
از اون روزا که دلامون مثل دوتا پرنده بود
پر می کشید به این طرف به اون طرف به آسمون و به زمین
تا که رسید به اون مکان به اون مکان آشنا ستاره ها چشمک زدن تو آسمون دلمون
تا که دلا به هم رسید دنیا دیگه غمی ندید
دنیا همه قشنگی شد
اما چه زود خزون اومد به دلامون!
سپیدیا سیاه شدن
افسانه ها پرپر شدن
دنیای مهربون ما دیگه ستاره ای نداشت
ستارهاش یکی یکی خاموش شدن
پرندهاش یکی یکی جون میدادن
شهر قشنگ دلمون یواش یواش خرابه شد...
کاشکی میشد بهت بگم : دلم برات تنگ عزیز
کاشکی میشد داد بزنم دوست دارم
کاشکی میشد...
رهــــــــــا
قدم بذار رو اون چشام تا من بهت بگم چقدر دوست دارم
قدم بذار تا بت بگم از اون روزای خیلی دور
از اون روزای خیلی خوب
از اون روزایی که زود گذشت
از اون روزایی که آسمون تو رو به من هدیه میداد
از اون روزایی که خـــــدا تنها فقط مال ما بود
ستاره ها اقاقیا خورشید و ماه آسمون همه همه مال ما بود
از اون روزایی که چشام تنها فقط مال تو بود
یه روز از خواب بیدار شدم دیدم که آسمون تیره شده
ستاره ها خاموش شدن
گلها همه پر پر شدن خورشید دیگه نوری نداشت
اقاقیا ساکت بودن
رودا همه تشنه شدن
اون روز دیدم که آسمون دیگه من دوست نداره خوبی دیگه تموم شده
رهــــــــــا
من نيز چون تو لب رابه سكوت مهر كردم به آن اميد كه روزي با صداي تو شكسته شود
ولي....
چه خام بوديم و جوان
چه روزهايي از پشت آن شيشه ها نظارگر دور شدنت بودم
در آن روز گار تنها نگاهي از سوي تو را . امدي براي وصال مي دانستم
چه رؤياي كودكانه اي
تو اين دنيا با اون همه بزرگيش از ميون اون همه آدم فقط تورا مي ديدم
و اي كاش نديده بودم
....تو بعد از اين همه مدت كه تمام ديوارهاي آن مكان آشنا نظارگرت بودند آمدي و عهد
ديرينه اي را پس از دو گردش خورشيد شكستي
چـــــــــــــــرا؟
منو ببحش براي اون لحظاتي كه دوستت داشتم 
براي بي مهریات
براي اشك هاي شبانه ام
و ســــــكوتم
سكوتي كه اگر مي شكست...
رهــــــــــا
چه روزگاری بود ...
روزگاری که تنها نگاه حصارهای سیاه را در هم شکست
تنها من بودم و ما
تنها سکوت بود پیام آور زیبایی ها
من و ما بودیم که سیاهی ها را در هم شکستیم و چشمانمان را به سوی آبی آسمان گشودیم
رهــــــــــا
مي نويسم تا فراموش نكنم سكوت سايه ها را
مي نويسم چون در حال كسي غم فراق نداند
و اين خطوط سنگ صبورمند
مي نويسم تا كه شايد فردا روزي قدر حضورش را بيشتر بدانم
و كنار او بودن را غنيمت شمارم
شايد آن روز ديگر چشمان من بسته نباشد
و اگر او نباشد ...
اجازه نمي دهم كه گل حضورش درنگاهم پژمرده شود
رهــــــــــا
سلام
از اينكه به وبلاگ منم يه سري زدين خوشحالم. اميدوارم كه خوشتون بياد
با تشكر رها
